بــــــادآبــــــاد (ســــــیم آخــــر)

دوستانی که می خواهند این تخم دوزرده را موشکافانه تر ببینند روی "اینجا" یا "ادامه نوشته" کلیک کنند.

مورچه ها زیاد بودند و هِن هن کنان به لانه شان دانه می بردند.لانه ی تاریک پر بود از کارگر و نوزاد و شفیره و ملکه و انبار غذا.مورچه ها زیاد بودند و به کندی تونل می کندند که ناگهان کفش سفید بچه گانه ای بر لانه ی سیاه فرود آمد.مورچه ها زیاد بودند اما سنگی از دستی کودکانه بر سر آنها رها شد.لانه روشن شد.کارگران،شفیره ها،ملکه،ذخیره ها زیر پای کودکانه لِه شدند.مورچه ها زیاد بودند.

صدایی می آمد.صدای ساز میان همهمه مردم.از میان ساختمانهای بلند دو سوی کوچه آسمان فیروزه ای رنگ پیدا بود.کف خیس کوچه زیر نور ماه تازه بیرون آمده می درخشید.در آخرهای کوچه دو دختر بچه مو طنابی بافته لی لی بازی می کردند.به خیابان رفتم.شلوغ بود و رنگارنگ.از میان رود رهگذران خندان ماشینها به آرامی می گذشتند.انگار که شب نوروز است.مغازه های کنارخیابان نورانی و پر بودند  از کالا و خریداران خشنود.مردی با کت و شلوار مخمل و آبی پشت به چناری پیر چسبانده کمانچه می نواخت و آوازمی خواند.پیرمردی به کنارش شتافت و دستمالی سرخ از جیب درکشید و شروع کرد به پایکوبی و دستمال جنباندن.هر کس جامه ای به رنگ و شکلی ناهمگون با دیگری به تن داشت.
نگاهم در میان زنان و مردان خندان و خوش رنگ می چرید که ...

به اندازه کافی از بانک دور شده بود.حالا دیگر ناشناسی بیش نبود.دستش را به جیب درونی کتش کرد و سیگاری چروکیده  از آن بیرون کشید.نگاهش به فیلتر سفید سیگار افتاد که رنگ آبی انگشتان آغشته به کاربن فیشهای بانکی را به خود گرفته بود. تنها دوست و یادگار باقی مانده از جوانی اش – سیگار- را آتش کرد.صدای بلند انبوه گنجشکها که شلخته آواز می خواندند آرامش پسینی اش را بر هم زد.سرش را به سوی صدا چرخاند.روی درخت ها که نبودند.بالاتر را نگاه کرد.چشمش به توده سیاه گنشجکهایی که همچون لشکری از مورچه روی کابلهای مهار یک دکل مخابراتی نشسته بودند،افتاد. به یکباره همگی ساکت شدند و پس ازدرنگی کوتاه همه با هم به آسمان پریدند و با شتاب از آنجا دور شدند.شانه هایش را بالا انداخت. پکی به سیگار زد و به راهش ادامه داد.
از کنار مغازه ها می گذشت و ...